برای نازنین بانوی هنر و موسیقی،قول داده بودم برات قطعه ای بسرایم.
این تحفهء ناقابل را از این جا مانده گدای ژنده پوش بپذیر. تقدیم به
(آ.ی.ک.آ)
....من ازبی کسی های ِبی اِنتها
...میان ِحریقی ز هذیان وتب
...به دنبال دستی پر از سادگی
...تو را یافتم در نفسهای ِشب
...برای عبور از دل ِبی کسی
... شدی تکیه گاهم،شدی مرههمم
... تو را خواستم،شک نکردم به عشق
... اگر چه پر از آیه های غمم
... غریبی نکن با من ِشب زده
... مرا با خودت تا به رویا ببر
.... کمک کن که بگذارم این بغض را
... کنارت برای ابد پشت ِ سر
... زمانی که غمگین ترین می شوم
... پر از بی پناهی،شبیه ِغروب
... برایم توئی فرصت زندگی
... توئی بهترین فصل ِ یلدای خوب
... برای بریده نفسهای ِمن
... برای قدمهای لرزان ِ من
... توئی فاتح ِمرز ِ دلواپسی
... توئی آغاز و پایان ِ من
،،، شبهاباستاره هایشان،روزها با ابرهای تیره شان،ساعت های کند گذر،ثانیه های سنگین بر تو پناه و مامنی نیست،حتی اگر تمام بندگانت مرا رنجانده باشند،تو ستارگانت را از من دریغ نمی سازی که خدایی. ...آن جانشین تمام ِ نداشتن های من.. تو همان آغاز و پایان ِ من...
نوشته شده توسط علی قربانی (حسرت) در یکشنبه سی ام دی 1386 ساعت 2:14 |
لینک ثابت |
